ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើអំពើល្អសោះ

ខ្ញុំគ្រាន់តែធ្វើអំពើល្អសោះ

          ជាចៅប្រុសជីតាយោធាម្នាក់ និងជាជីដូនគ្រួពេទ្យម្នាក់ ហើយជាកូនប្រុសរបស់ឪពុកគ្រូបង្រៀនទស្សនវិជ្ជាម្នាក់ និងម្តាយអ្នកលក់ដូរនៅផ្សារម្នាក់ វុត្ថាជានិស្សិតឆ្នាំទី ៤ ផ្នែកទស្សនវិជ្ជាស្នងដំណែងពីឪពុករបស់ខ្លួន ។ មុខមាត់ រូបរាង កំពស់កំព ដូចគ្នាខ្លាំងណាស់ឪពុកកូនទាំង២នេះ រួមទាំងអត្តរិតផងដែរ ស្លួតបូត ចេះជួយយកអាសារអ្នកដទែ សប្បុរស និងមិនងាយចុះចាញ់នឹងរឿងអ្វីមួយដោយងាយៗនោះទេ ។

សព្វថ្ងៃនេះ វុត្ថាជាកូនកំព្រា ពីព្រោះឪពុកគេបានចែកឋានទៅហើយកាលពី២ឆ្នាំមុន ។ វុត្ថាបានរៀបរាប់ពីប្រវត្តិនៃការជួបគ្នារបស់ឪពុកម្តាយរបស់វា និងមូលហេត ដែលបណ្តាលឲ្យ​ឪពុកគេត្រូវចាកលោកនេះយ៉ាងឆាប់រហ័សយ៉ាងដូចនេះថា៖

ឪពុកខ្ញុំឈ្មោះរ៉ា វិន គាត់ជាមនុស្សគំរូម្នាក់របស់ខ្ញុំ គាត់បានបង្រៀនខ្ញុំឲ្យចេះជួយគេជួយឯង បើចិត្តឲ្យទូលាយ ដោយឧស្សាហ៍លើកយកសម្តីមួយប្រយោគដែលខ្ញុំមិនអាចបំភ្លេចរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃថា បើសិនជាពួកយើងជាសត្វជ្រូកទាំងអស់គ្នា ហេតុអ្វីបានជាជ្រូកមួយក្បាលមិនងាប់បានដើម្បីសុភមង្គលជ្រូករាប់ពាន់ក្បាលឯទៀត?

គាត់ជំនះច្រើនណាស់មុននឹង ឈោងចាប់យកអាជីពគ្រូបង្រៀនទស្សនវិជ្ជានេះ គឺថាតាយាយរបស់ខ្ញុំចង់ឲ្យគាត់ក្លាយជាវេជ្ជបណ្ឌិតម្នាក់ មិនមែនមកធ្វើជាគ្រូបង្រៀននោះទេ តែទោះជាមានការបង្ខំ ស្តីបន្ទោស ដាក់សម្ពាធយ៉ាងណាក៏គាត់នៅតែមិនយល់ព្រមដែរ ដោយអោយហេតុផលដដែលៗថា៖ ខ្ញុំចង់ជួយគេ ហើយការជួយគេពិតប្រាកដ គឺការជួយផ្តល់ចំណេះដឹងមិនមែនការជួយផ្តល់ជាលុយកាក់សម្ភារៈប្រើប្រាស់ផ្សេងៗអីនោះទេ ។ ពិតដូចជាការប៉ងរបស់គាត់មែន អស់លទ្ធភាពប្រឆាំងតាយាយរបស់ខ្ញុំបានយល់ព្រមអោយគាត់រៀនខាងផ្នែកទស្សនវិជ្ជា និងលើកទឹកចិត្តគាត់រហូតគាត់បានបញ្ចប់ការសិក្សាដោយជោគជ័យ ។ គ្រានោះគ្មានទេអនុបណ្ឌិតផ្នែកទស្សនៈ ដូច្នេះគាត់បានត្រឹមតែបន្តគរុកោសល្យ ១ឆ្នាំទៀតប៉ុណ្ណោះ រួចក៏ប្រឡងចូលក្របខ័ណ្ឌរដ្ឋដើម្បីក្លាយជាគ្រូទស្សនវិជ្ជានៅតាមវិទ្យាល័យ ។ ឧបសគ្គទី ២ របស់គាត់ក៏ចាប់កើតឡើង គឺឈ្មោះរបស់គាត់ត្រូវជាប់នៅវិទ្យាល័យមួយក្នុងទីរួមខេត្តមួយ ដែលធ្វើអោយតាយាយខ្ញុំមិនសប្បាយចិត្ត និងមិនចង់អោយគាត់ទៅរស់នៅឆ្ងាយតែ

ម្នាក់ឯងនោះទេ ណាជីវភាពនឹងមិនអាចធូរធារឡើយក្នុងអាជីពគ្រូបង្រៀននេះ ។ ដូចតែរាល់ៗលើកអញ្ចឹង គ្មានអ្វីអាចមករារាំងការសំរេចចិត្តរបស់ឪពុករបស់ខ្ញុំបានឡើយ ដែលទីបំផុតគាត់បានផ្លាស់ទៅរស់នៅទីនោះតែម្នាក់ឯង ដោយជួលផ្ទះអ្នកភូមិស្រុកនៅ ។ គាត់បង្រៀនពីថ្នាក់ទី១០ ដល់ថ្នាក់ទី១២ ហើយរៀងរាល់ល្ងាចគាត់បានឆ្លៀតបង្រៀនភាសាអង់គ្លេស ដើម្បីរកកំរៃបន្ថែមដែលជាប្រាក់សន្សំទុកសម្រាប់យកទៅទិញសៀវភៅអានល្អៗជាច្រើនដូចជា សៀវភៅរឿងនិទានសៀវភៅភាសាអង់គ្លេស និងសៀវភៅបណ្តុះគំនិតតាមបែបទស្សនវិជ្ជាជាដើម ដើម្បីទុកអោយក្មេងៗក្នុងភូមិអានពង្រីកចំណេះដឹង នៅពេលពួកគេទំនេរពីសាលា ដូន្នេះទើបគាត់ត្រូវជួលបន្ទប់មួយបន្ថែមទៀតរួចដាក់ឈ្មោះថា ផ្ទះអាន ។​

ពុកខ្ញុំស្នាក់នៅតាំងពីបង់ថ្លៃផ្ទះរហូតដល់មិនថ្លៃផ្ទះ ដោយយាយតាម្ចាស់ផ្ទះស្រសាញ់ចូលចិត្តការឧស្សាហ៍ព្យាយាម និងសន្តានចិត្តដ៏ល្អរបស់ពុក ទើបពួកគាត់ទាំងពីរចាត់ទុកគាត់ដូចជាកូនម្នាក់អញ្ចឹងហើយមិនយកលុយកាក់អីទេហើយថែមទាំងជួយទំនុកបំរុងពេលខ្វះខាតថែមទៀតផង ។ នៅទីនោះហើយដែលពុកបានជួបនឹងម៉ែគឺនៅថ្ងៃឈប់សម្រាកពីការបង្រៀន គាត់បានដើរផ្សាររកមើលទិញសម្ភារៈប្រើប្រាស់ដែលមានទាំងសំលៀកបំពាក់ផងដែរ មា្តយជាអ្នកលក់ឪពុកជាអ្នកទិញ ទាំង២នាក់បានតថ្លៃគ្នាទៅវិញទៅមករាប់ម៉ោងទើបត្រូវថ្លៃ ការពិតទៅពុកគ្រាន់តែយកលេសចង់នៅចែចង់ម៉ែតែប៉ុណ្ណោះ ។ រាប់អានគ្នា និងទាក់ទង់គ្នាអស់រយៈពេលជិត៣ឆ្នាំទើបពួកគាត់យល់ចិត្តគ្នា ហើយបានរៀបការជាមួយគ្នា និងបានបង្កើតខ្ញុំ២ឆ្នាំក្រោយពីនោះ ។

ឥឡូវខ្ញុំសូមនិយាយពីមូលហេតុដែលបណ្តាលអោយគាត់ទៅចោលពួកយើងយ៉ាងឆាប់រហ័សយ៉ាងនេះ ៖

ដូចដែលបានប្រាប់ហើយអំពីរាល់សកម្មភាពមនុស្សធម៌របស់គាត់ ប៉ុន្តែរាល់អំពើល្អមិនមែនសុទ្ធតែមានការគាំទ្រនោះទេនៅតែមានអ្នកភូមិខ្លះមិនពេញចិត្តសកម្មភាពរបស់គាត់ ដោយតែងតែតាមចំអកមាក់ងាយ ហើយចោទថាពុកធ្វើពុតជាចិត្តល្អ ដើម្បីទាក់ទាញចិត្តអ្នកភូមិអោយស្រលាញ់ប៉ុណ្ណោះ និងតាមបន្ទុចបង្អាក់គាត់ជាញឹកញយ តាយរយៈការដើរបញ្ចុះបញ្ចូលឪពុកម្តាយរបស់សិស្សទាំងនោះកុំអោយអនុញ្ញាតអោយកូនៗពួកគេមកមើលសៀវភៅ

និងរៀនភាសាអង់គ្លេសជាមួយពុកឡើយ ។ ម៉ែក៏បានដឹងពីរឿងនេះដែរ នឹងតែងទទូចជាញយៗអោយគាត់ឈប់ធ្វើកិច្ចការអស់ទាំងនោះទៀតទៅ យាយតាម្ចាស់ផ្ទះក៏មានគំនិតដូចម៉ែ    អញ្ចឹងដែរ នាំតែអោយគេស្អប់នោះទេ តែលទ្ធផលគឺ មិនបានការរាល់តែលើកដោយពុកនៅតែជំនះធ្វើវាដដែលលើសពីនេះគាត់បានថាអោយក្រុមមនុស្សទាំងនោះធ្ងន់ៗថាមិនក្រទេទ្រព្យសម្បត្តិតែក្រណាស់សេចក្តីល្អ ។

មិនត្រឹមតែនៅតែជំនះធ្វើនោះទេ បានថែមទាំងពង្រីកសកម្មភាពថែមទៀត ដូចយ៉ាង បង្កើតវគ្គសិក្សាខ្លីៗសម្រាប់ពង្រឹងការគិតរបស់សិស្សៗ មួយចំនួនដែលខ្ញុំនៅចាំបានមានដូចជា ការអភិវឌ្ឍន៍ខ្លួនឯង អំណាចនៃការគិត ការអប់រំខួរក្បាល បុព្វហេតុនៃការរស់...។ ទង្វើនេះ ហាក់ដូចជាការបញ្ឈឺដល់ក្រុមមនុស្សដែលស្អប់គាត់បន្ថែមទៀតកាន់តែឃាត់កាន់តែមានៈធ្វើនៅពេលដែលយល់ថា វាជារឿងដែលត្រឹមត្រូវ នេះជាអត្តរិតរបស់ពុក ។ តាយាយម្ចាស់ផ្ទះ និងម៉ែបានប្រាប់ការពិតពីមូលហេតុ ដែលពួកទាំងនោះស្អប់ពុកថា មកពីគេខ្លាចថាប្រជាប្រិយភាពរបស់ពុកចេះតែកើនឡើងនិងប្រជាពលរដ្ឋក្នុងភូមិស្រុកចេះតែស្រលាញ់ចូលចិត្តដែលអាចថ្ងៃណាមួយគេអាចជ្រើសរើសគាត់ជាមេភូមិ ឬមេឃុំជាដើម ដោយសារតែទឹកចិត្តស្មោះត្រង់ និងគំនិតឆ្នៃប្រឌិតដ៏ភ្លឺថ្លា ដែលនាំទៅរកការអភិវឌ្ឍន៍រីកចំរើនទាំងជីវភាព និងចិត្តគំនិតរបស់ប្រជាពលរដ្ឋក្នុងភូមិដែលផ្តោតទៅលើការអប់រំជាចំបងរបស់គាត់ ។

ខ្ញុំនៅចាំបានថា គឺនៅយប់ថ្ងៃមួយ ជាពេលដែលពុកត្រឡប់មកពីចូលរួមក្នុងពិធីអាពាហ៍ពីពាហ៍របស់អ្នកជិតខាងក្នុងភូមិ គាត់ត្រូវបានក្មេងស្ទាវមួយក្រុមស្ទាក់វាយធ្វើបាប ឈាមមុខឈាម​មាត់ និងរបួសយ៉ាងទំងន់ដែលត្រូវដេកសំរាកព្យាបាលអស់រាប់ខែ ដោយមិនដឹងថា មូល​ហេតុអីបានជាពួកគេមករករឿងគាត់ឡើយ ។ គាត់បានពឹងអោយមិត្តភ័ក្ត្រជាគ្រូដូចគ្នា ជាអ្នកនៅមើលការខុសត្រូវ ប៉ុន្តែមិត្តគាត់នោះមិនបានយកចិត្តទុកដាក់ប៉ុន្មានទេ ដែលនាំអោយភាពគ្មានរបៀប និងគ្មានវិន័យក៏កើតមានឡើង ដូច្នេះពុកត្រូវបង្ខំចិត្តបិទផ្ទះអាន ឯការបង្រៀងផ្សេងៗ​ទាំងភាសាអង់គ្លេស និងវគ្គខ្លីក៏គ្មានទៀតឡើយ ។ ទឹកមុខស្រងូតស្រងាត់ប្រកបដោយភាព​អស់សង្ឃឹម ការបាក់ទឹកចិត្តបានធ្វើឲ្យពុកស្រកទម្ងន់ជាខ្លាំង ឯមុខរបួសរបស់ចេះតែក្លាយ ពីមួយ​ថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ មិនព្រមជាសះស្បើយសោះ ។ គាត់មិនសូវឃ្លានបាយឃ្លានទឹក ហើយតែងនិយាយ​តែម្នាក់ឯងជារឿយៗ ហើយតែងសួរអ្នកនៅក្នុងផ្ទះ និងអ្នករាល់គ្នាដែលមកសួរសុខទុក្ខគាត់​ថា​ តើខ្ញុំខុសអ្វី? តើខ្ញុំខុសអ្វី?

អាការៈកាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើងៗ ហើយគាត់ចេះតែប្រកែកមិនទៅព្យាបាលនៅមន្ទីរពេទ្យឡឡើយ​ ដែលបណ្តាលអោយរូបរាងគាត់ស្គមស្គាំង គ្មានកម្លាំងគ្មានកំហែង និងគ្មានសង្ឃឹមថានឹងអាច​រស់រានមានជីវិតបានយូរទៀតឡើយ ក៏ព្រោះតែគាត់មានជម្ងឺតេតាណូស និងជម្ងឺផ្លូវចិត្តជា​ទម្ងន់ ។ នៅពេលដែលពុកហៀបនឹងដាច់ខ្យល់ចែកឋានទៅ គាត់បានហាមាត់ហបៗឲ្យខ្ញុំ​ទៅជិតហើយហុចក្រដាសមួយសន្លឹកមកអោយខ្ញុំដោយលើក្រដាសនោះមានសរសេរថា​​យើងធ្វើសេចក្តីល្អមិនបាច់អោយនរណាដឹងនោះទេ គឺយើងដឹងតែម្នាក់ឯង គឺវាគ្រប់គ្រាន់ហើយកូន​ប្រុស ។ ទាំងនេះជាសម្តីរបស់វុត្ថានៅពេលដែលគេមិនទាន់ក្លាយជាមនុស្សបាត់​បង់ការចង់ចាំ រឺមនុស្សវិកលចរិត ហើយខាងក្រោមនេះគឺជាការរៀបរាប់ ពីមូលហេតុដែលបណ្តាលអោយគេក្លាយជាមនុស្សបែបនេះ ។

វគ្គទី ២​

        ឆ្នាំដែលឪពុកវុត្ថា បានចាកលោកនោះ វាគឺជាឆ្នាំចុងបញ្ចប់នៃការសិក្សានៅសកល​វិទ្យាល័យរបស់គេ ដែលជាចំនោទស្មុគស្មាញមួយរបស់វុត្ថា ថាតើគេគួរតែបន្តថ្នាក់អនុបណ្ឌិតតទៅមុខទៀត ឬមួយរៀនបន្ថែមគរុកោសល្យមួយឆ្នាំទៀត រួចត្រឡប់ទៅបង្រៀន និងរស់នៅជា​មួយ​ម្តាយនៅឯស្រុកវិញ ឬយ៉ាងណា? ចិត្តបន្តថ្នាក់អនុបណ្ឌិត មិនសូវមានប៉ុន្មានទេព្រោះមិនចង់​ចំណាយពេលច្រើនតទៅមុខទៀត ណាត្រូវដោះស្រាយបញ្ហាជីវិតផង ចំណែកការត្រឡប់​ទៅស្នងបន្តការងាររបស់ឪពុកបានទាក់ទាញចិត្តគេជាខ្លាំង ។ កាន់តែនឹកដល់ពាក្យសំដី និង​សកម្មភាពរបស់ឪពុកខ្លួនកាលណាកាន់តែធ្វើឲ្យគេពេញចិត្តឡើង ហើយនៅសោកស្តាយជា​​ខ្លាំង មិនគួរណាវាត្រូវបានបញ្ចប់ទៅក្នុងសភាពបែបនេះសោះឡើយ និងមានចិត្តចង់បន្តធ្វើ​កិច្ចការទាំងនោះឲ្យបានយូរអង្វែងតទៅមុខទៀត ដើម្បីបំពេញបំណងឪពុក ។

          ក្តីស្រមៃនេះ មិនទទួលបានការគាំទ្រពីម្តាយខ្លួនឡើយ ព្រោះគាត់មិនចង់ឲ្យវុត្ថាមាន​វាសនាដូចឪពុកខ្លួន ដោយគាត់បានបង្ខំឲ្យវុត្ថានៅបន្តរៀនថ្នាក់អនុបណ្ឌិតតទៅទៀត ហើយ​គាត់នឹងលក់ស្រែលក់ភ្លឺ ជាកេរ្តិ៍ដូនតាខ្លះឲ្យរៀន មិនឲ្យត្រឡប់មកធ្វើការនៅឯស្រុកវិញទេ

​ក្រោយពេលរៀនចប់ស្វែងរកការងារធ្វើនៅទីនោះទៅ ។ មិនអាចប្រកែកបាន វុត្ថាក៏យល់ព្រម​តាមម្តាយ តែការយល់ព្រមនេះគឺធ្វើឡើងនៅតែនឹងមុខតែប៉ុណ្ណោះ គឺគេបានយកលុយ ដែល​ម្តាយផ្ញើរមកយកទៅរៀនថ្នាក់គរុកោសល្យ ដែលចំណាយពេលអស់តែ១ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ហើយ​សល់ពេញ១ឆ្នាំទៀត គេបានធ្វើការស្ម័គ្រចិត្តនៅតាមអង្គការនានាដូចជា អង្គការសង្គ្រោះកុមារ​កំព្រា អង្គការសង្គ្រោះក្មេងតាមចិញ្ចើមថ្នល់ អង្គការយុវជនជាដើម ដើម្បីទុកជាមេរៀនសម្រាប់​អនុវត្តន៍ពេលត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ ។

          ​២ឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងឆាប់រហ័ស ជាពេលដែលវុត្ថាត្រូវប្រឈមនឹងការពិត ជាមួយនឹងអ្វីដែលហៅថា បុព្វហេតុនៃជីវិតរបស់ខ្លួន ។ បុណ្យចូលឆ្នាំប្រពៃណីជាតិខ្មែរបានចូលមក​ដល់ និស្សិតដែលមកបន្តការសិក្សានៅទីក្រុងទាំងអស់ បានត្រឡប់ទៅភូមិស្រុកកំណើតគេ​ តែរៀងៗខ្លួន ជួបជុំក្រុមគ្រួសារអបអរសាទរពិធីបុណ្យជាតិនេះ ។ មិនខុសពីនិស្សិតផ្សេងៗទៀតដែរ វុត្ថាក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះជាមួយនឹងអំណោយសម្រាប់ជូនម្តាយជាទីគោរព និងជាទីស្រលាញ់​របស់ខ្លួន ក្នុងឱកាសចូលឆ្នាំថ្មីនេះ ។ ក្រោយពីបានសប្បាយរីករាយ ដោយយកចង្ហាន់ទៅវត្ត​ លេងល្បែងប្រជាប្រិយ រាំលេងកំសាន្តនៅតាមវត្ត និងដើរកំសាន្តតាមរមណីយដ្ឋាននានា ក្នុងខេត្តជាមួយមិត្តភ័ក្ត្រចាស់ៗ ដែលរៀននៅវិទ្យាល័យជាមួយគ្នា និងមិត្តភ័ក្រ្តជិតខាងផ្ទះអស់រយៈ​ពេលពេញ៣ថ្ងៃរួចមក វុត្ថាបានសម្រេចចិត្តថា នឹងប្រាប់ការពិតគ្រប់យ៉ាងដល់ម្តាយ ទាំងការរៀនសូត្រ និងគោលបំណងដែលខ្លួនចង់ធ្វើបន្តពីឪពុករបស់ខ្លួន ។

 ក្រោយបាយល្ងាចរួចមក វុត្ថាបានចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងសំនួរ៣ ទៅកាន់ម្តាយៈ

សំនួរទី១       តើម៉ែអនុញ្ញាតឲ្យកូនទៅធ្វើជាទាហាន ឬទេ បើសិនណាប្រទេសយើងកើត​      សង្គ្រាម​ ហើយរដ្ឋត្រូវការយោធាជាចាបាច់ ដើម្បីទៅប្រយុទ្ធតតាំងនឹងសត្រូវ​នោះ?

សំនួរទី២       បើម៉ែមានប្តីជាយោធា ហើយប្រទេសមានចលាចលកើតសង្គ្រាម ដែលគេត្រូវ​   បញ្ចូនប្តីរបស់ម៉ែ ទៅធ្វើជាទ័ពស្រូច ទាហានជួរមុខត្រៀមប្រយុទ្ធប្រឈមនឹង​ការស្លាប់គ្រប់នាទី បើសិនជាមានការធ្វេសប្រហែស តើយល់ព្រមឲ្យប្តីម៉ែទៅឬទេ?

សំនួរទ៣      បើសិនណាម៉ែគឺជានិស្សិតពេទ្យម្នាក់ ដែលនឹងបញ្ចប់ការសិក្សាថ្នាក់វេជ្ជបណ្ឌិត​នៅឆ្នាំក្រោយ ចៃដន្យអីប្រទេសយើងមានសង្គ្រាមកើតឡើងហើយត្រូវការគ្រូ​ពេទ្យស្ម័គ្រចិត្ត ដែលនឹងទៅសមរភូមិជួយព្យាបាលទាហានដែលរងរបួស និង​ជនភៀសសឹកដែលងាយរងគ្រោះជាដើម តើម៉ែយល់ព្រមទៅដែរឬទេ?

គិតទៅមើល៎!!! ថាតើម្តាយវុត្ថាឆ្លើយយ៉ាងដូចម្តេច បើគាត់មានកូនប្រុសតែម្នាក់យ៉ាងនេះ?

ចំលើយទី១   ម៉ែមានកូនប្រុសតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ បើម៉ែព្រមអោយកូនទៅដូចជាបញ្ជូនកូនខ្លួន​ឯងទៅស្លាប់អញ្ចឹង ម៉ែគិតថា មានគ្រួសារអ្នកដទៃទៀតដែលគេមានកូនច្រើន​ជាងនេះ គួរតែបញ្ជូនទៅៗ ព្រោះបើបាត់បង់កូនមួយគឺនៅមានសល់ផ្សេងទៀត

ចំលើយទី២   ប្តីធ្លាប់តែអោបជាប់នឹងទ្រូង សាងអនុស្សាវរីយ៍ជាច្រើនជាមួយគ្នា ជាពិសេស​មានកូនជាមួយគ្នាទៀត បើអោយប្តីទៅចុះបើស៊យត្រូវគ្រាប់បាត់បង់ជីវិតទៅ សួរថាតើអោយកូនវារំពឹងនរណា ហើយមានប៉ាឯណាហៅនឹងគេ?

ចំលើយទី៣  រៀនអស់ទាំងលុយៗ ហើយមិនទាន់រកបានមកវិញសងឪពុកម្តាយផងណាខ្វះ​តែ១ឆ្នាំទៀតប៉ុណ្ណោះ គឺបញ្ចប់ថ្នាក់សិក្សា ហើយអាចរកលុយចិញ្ចឹមជីវិតខ្លួន​ឯងផង និងសាងគ្រូសារដ៏មានសុភមង្គលបានដោយងាយបានទៀត ។ បើចង់ទៅ​ឪពុកម្តាយក៏មិនអនុញ្ញាតអោយទៅដែរ ព្រោះខ្លាចមានគ្រោះដល់ជីវិត ដោយ​សារតែនៅសមរភូមិគ្មានសុវត្ថិភាពនោះទេ ចុះចៃដន្យអី ខ្មាំងបាញ់ចំទៅ មិនអស់​ជីវិតទាំងក្មេងខាតទទេៗ ។

          មានហេតុមានផល ស្តាប់ទៅដឹងច្បាស់ថា គាត់ជាមនុស្សអាត្មានិយម ខ្លាចស្លាប់គ្មានមនសិការជាតិអីសូម្បីតែបន្តិច តែប្រើលេសនេះលេសនោះ មកកំបាំងអំពើស្មោកគ្រោករបស់ខ្លួន ធ្វើដូចគេមិនដឹង ។ សូមបើកវង់ក្រចកបន្តិចៈ ថាពិតទៅសំណួរទាំង៣នេះក៏សួរទៅកាន់ ​ ម្តាយ និងមនុស្សស្រីដែលស្រលាញ់ដែរ ឯចំលើយគឺដូចគ្នាណាស់ នឹងចំលើយរបស់ម្តាយ​វុត្ថា មិនដឹងថា ការគិតរបស់ពួកគាត់ដែលជាស្រ្តីខ្មែរយ៉ាងណានោះទេបច្ចុប្បន្ននេះ សូមសាកល្បង​មើល៎ តើម្តាយនិងមិត្តស្រីរឺប្រពន្ធរបស់អ្នក មានការយល់បែបនេះដែរ ឬយ៉ាងណា? តែសូម​

ប្រាប់នៅទីនេះអ៊ីស្រាអែល មិនថាស្រីមិនថាប្រុសនោះទេ អោយតែដល់អាយុ១៨ឆ្នាំ ត្រូវចូល​សាលាយោធាទាំងអស់គ្នា កាន់កាំភ្លើងដូចគ្នា ការពារប្រទេសជាតិទាំងអស់គ្នា ។ សូមបិទវងក្រចក

          ក្រោយពីស្តាប់ចំលើយរបស់ម្តាយខ្លួន វុត្ថាបានដឹងច្បាស់ណាស់ពីចិត្តដ៏ចង្អៀតចង្អល់​របស់ម្តាយខ្លួន ប៉ុន្តែមិនហ៊ានវាយតម្លៃនៅចំពោះមុខគាត់ទេ មានតែបណ្តោយតាមនឹងទៅ ។ ប្រាប់នៅតែបា្រប់ វុត្ថាបានមើលចំមុខម្តាយ រួចនិយាយថា៖ ម៉ែខ្ញុំមានរឿងមួយចង់ប្រាប់ម៉ែ​បន្ទាប់គេក៏រាយរ៉ាប់ប្រាប់ទាំងអស់ ទាំងការលួចទៅរៀនធ្វើជាគ្រូ និងគំរោងការដែលធ្វើនៅក្នុងភូមិស្រុកបន្តពីឪពុក ។ លឺរឿងទាំងនោះហើយម្តាយវុត្ថាខឹងជាខ្លាំង តែខំសង្កត់ចិត្តកំហឹង រួចសួរទៅកូនដោយសម្តីអួលដើមកថា ហេតុអីបានកូនធ្វើបែបនេះ? វុត្ថាក៏ឆ្លើយមួយៗទៅម្តាយថា​ បើសិនជាកូនមិនខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីខ្លួនឯងទេ គ្មាននរណាគេនឹងមកខំជួសកូននោះទេ ប៉ុន្តែបើកូនខំប្រឹងសម្រាប់តែខ្លួនឯងតែម្នាក់គត់នោះ តើកូនគឺជាស្អីទៅវិញទៅម៉ែ? កូនមិនដឹង​ថា នឹងនិយាយប្រាប់ម៉ែថាយ៉ាងម៉េចនោះទេ តែកូនពិតជាចង់ជួយពួកក្មេងៗទាំងនោះណាស់ កូនមិនចង់ឃើញពួកគេក្លាយជាកម្មករសំណង់ កម្មការិនីរោងចក្រ ពលករឆ្លងដែនទៅធ្វើការនៅក្រៅ​ប្រទេសនោះទេ គឺកូនចង់អោយពួកគេ ក្លាយជាវេជ្ជបណ្ឌិត វិស្វករ បុគ្គលិកក្រុមហ៊ុនធំៗប្រើភាសាអង់គ្លេស បុគ្គលិកធានាគារ ម្ចាស់កសិដ្ឋាន ម្ចាស់ចំការជាដើម តើវាមិនអាចឬម៉ែ? តែវា​មិនអាចទៅរួចទេ ព្រោះឯងគ្រាន់តែជាគ្រូកំប៉ិកកំប៉ុកប៉ុណ្ណោះ ហើយឯងមានឃើញបទពិសោធន៍​របស់ឪពុកឯងទេ តើគាត់ត្រូវបាត់បង់ជីវិតដោយរបៀបណា? ម៉ែនៅសល់តែឯង​ម្នាក់គត់ ដូច្នេះម៉ែដាច់ខាតមិនអោយឯងទៅធ្វើរឿងជួយគេអីទៀតនោះទេ​ ។ និយាយអស់ពេលយ៉ាងយូរវុត្ថាមិនដឹងជាលើកហេតុផលអ្វីមកពន្យល់បន្ថែម ក៏ឈប់ជជែកសុំម្តាយទៅដេកមុនបាត់ទៅ ។

          មួយសប្តាហ៍ក្រោយមក វុត្ថាបានប្រាប់ម្តាយថា បើសិនម៉ែមិនអនុញ្ញាតអោយកូនមក​ធ្វើជាគ្រូបង្រៀននៅទីនេះ និងធ្វើកិច្ចការជួយបង្ហាត់ក្មេងៗដូចដែលពុកធ្លាប់ធ្វើនោះទេ កូនសុំ​ម៉ែចូលបំរើកងទ័ពហើយ ព្រោះកូនមិនចេះទៅរកស៊ីអីក្រៅពីការងារបង្រៀនគេនោះទេ ។ លឺហើយ ម្តាយភ្ញាក់ ហើយសួរថាហេតុអី? ឯងដឹងថាការងារយោធាលំបាកទេ ប្រថុយជីវិតណាស់​ហើយមិនដឹងថាអនាគតនឹងទៅជាយ៉ាងណានោះទេ ម៉ែមិនអោយឯងទៅទេ ។ (សូមរង់ចាំអានវគ្គបន្ត)

ស្រង់ពីសៀវភៅ No one likes us (2nd-edition) ដោយបង វ៉ាន់ កនិដ្ឋ